In Mongolië heb je nauwelijks wegen. En ook maar weinig mensen, het is er heel dunbevolkt. Dus wat moet je dan doen als je met autopech in Mongolië hebt en je geen ANWB kunt bellen?

Rondreis door MongoliëRondreis door Mongolië

We waren al ruim anderhalve week op pad met Agi, onze Mongoolse chauffeur. In Mongolië heb je geen openbaar vervoer dat je van de ene plek naar de andere brengt, dus het huren van eigen vervoer is de enige optie als je wat van het land wil zien. Er zijn geen wegen, geen markeringen, geen verkeersborden, maar Agi wist alles prima te vinden. Manlief en ik vonden de kleine, potige man zonder voortanden briljant, zoals hij feilloos door de wildernis wist te navigeren. Zoals altijd hadden we een grote voorraad stroopwafels meegenomen om aan lokale bevolking uit te delen, maar Agi zorgde er eigenhandig voor dat het wel opkwam. Hij was dol op de Nederlandse koeken, vooral omdat ze zo lekker zacht zijn.

Onderweg naar Tsenkher Jiguur

Agi reed in een aftands Mitsubishi busje met vierwielaandrijving. Hij had ons op onze eerste reisdag al uitgelegd dat hij geen behoefte had aan een modernere wagen met elektronische poespas. Voor die nieuwere busjes had je garages en specialisten nodig als er wat kapot was. Als er iets mis was met dit busje kon hij dat altijd zelf repareren. En hoe essentieel de kennis van Agi was, werd maar al te duidelijk toen we onderweg waren naar het ger kamp Tsenkher Jiguur. Zoals inmiddels gebruikelijk zaten manlief en ik ons op de kuilen in de achterbank vast te houden aan de armleuningen en elkaar. Dit was om te voorkomen dat we uit de zittingen werden geslingerd door alle hobbels en kuilen in traject.  Normaal gesproken lees ik als ik onderweg ben, maar In Mongolië heb je weinig andere keus dan je de hele rit vasthouden aan alles wat beschikbaar is.

Autopech in Mongolië

Rondreis door MongoliëOp een bepaald moment reed Agi over een vlak stuk gras en zagen we een rivier naderen. Een behoorlijk brede, van zeker 10 meter. Voor ik wist wat nu eigenlijk het plan was, bonkte Agi de oever af en reed de rivier in. En precies op de helft van de rivier viel de motor uit. Die vervolgens ook niet meer wilde starten. Agi’s reactie: ‘Goh, normaal gesproken staat er niet zoveel water in deze rivier.’ Daar stonden we dan, met autopech in Mongolië. Manlief en de Mongoolse bijrijder Anar stapten uit de bus en probeerden hem vooruit de duwen, maar de stenen op de bodem van de rivier waren hier te glad voor. Alleen een flinke wagen kon ons uit die rivier slepen. Maar ja, de ANWB komt hier echt niet. Ik pakte mijn rugzak en begon stroopwafels uit te delen. Dit kon nog wel eens even gaan duren.

Gestrande Koreanen

Een kleine drie kwartier later verscheen er een flinke jeep aan de overkant van de rivier. Agi en Anar begonnen meteen te zwaaien en te roepen en binnen een paar minuten verscheen er een kabel en trok deze jeep met twee lokale mannen het busje uit de rivier. Agi begon met een nieuwe stroopwafel in zijn hand aan de motor te sleutelen. Ik besloot met manlief in het gras te gaan lezen. Het was een mooie plek om even rustig te zitten. Echt lang duurde dat alleen niet, want even later kwamen er twee auto’s met Koreaanse mensen op exact dezelfde plek in de rivier vast te zitten. Omdat deze auto’s lichter waren dan Agi’s busje, konden de inzittenden samen met Anar en manlief de auto’s wel uit de rivier duwen. Hiermee werd hen autopech in Mongolië gespaard.

Behulpzame voorbijgangers

Na een klein uur van gesleutel en het begroeten van behulpzame voorbijgangers wilde het busje weer starten en konden we verder naar Tsenkher Jiguur. De stroopwafels waren inmiddels op en Agi zat weer tevreden achter zijn stuur een onverstaanbaar liedje te zingen. Manlief en ik hadden ons weer vastgeketend op de achterbank, glimlachend om onze nieuwe ervaring. In Mongolië is er helemaal geen ANWB nodig. Hier helpen mensen elkaar gewoon.

Write A Comment