Een van de bekendste bezienswaardigheden op het Griekse eiland Kreta is de 16 kilometer lange Samariakloof. Ik veronderstelde dat ik wel even gezellig door die kloof kon gaan wandelen, maar dat bleek achteraf gezien iets te makkelijk gedacht…

Waar ik geen rekening mee had gehouden

Het leek allemaal zo eenvoudig. Het gaat immers maar om 16 kilometer, en dat is echt niet heel ver. Ik keek ernaar uit om tussen de rotswanden van soms wel 500 meter hoog te wandelen en om van de ongerepte natuur te genieten. Misschien zou ik zelfs een kri-kri kunnen spotten, dit is een Kretenzische wilde geit die vooral in de Samariakloof voorkomt.

Maar waar ik dus (stom genoeg) vooraf geen rekening mee had gehouden, was dat die 16 kilometer niet over nette, vlakke wandelpaden zou gaan zoals we die in Nederland gewend zijn. Zo ligt het begin van de Samariakloof op 1250 meter hoogte en moet je vervolgens kilometers lang via ongelijke treden en oneffen paden vol grote stenen vrij stijl afdalen. En daarna wordt de route ook niet makkelijker.

Als je eenmaal in de Samariakloof bent, kun je er niet meer uit

De Samariakloof is vanaf het begin tot het einde aan weerszijden afgesloten door hoge rotswanden. Er is dus een beginpunt en een eindpunt, maar daar houdt het mee op. Als je halverwege de handdoek in de ring wilt gooien, heb je een probleem. Je kunt namelijk alleen verder lopen of terugkeren.

Nu heb ik er geen moment aan gedacht om de tocht te staken, ik had alleen wel spijt van mijn slechte voorbereiding. Als ik me vooraf beter had ingelezen was ik er veel minder luchthartig aan begonnen. En dan had ik waarschijnlijk ook niet na 4 uur ploeteren al vloekend de resterende kilometers afgelegd.

Vooruit, het was wel prachtig

SamariakloofVoordat je nu gaat denken dat je vooral uit de buurt van de Samariakloof moet blijven: het is wel degelijk een prachtige tocht. Je moet het alleen niet onderschatten. Het is erg bijzonder om tussen die hoge rotswanden te lopen. En met name vanaf het startpunt heb je een prachtig uitzicht.

Als je eenmaal bij het laagste deel van de Samariakloof komt, stromen er allerlei beekjes met kraakhelder water. Dat water kun je gewoon drinken, en er zijn overal tappunten waar je je flesje met water uit de beekjes bij kunt vullen.

Het mooiste deel van de tocht vond ik de ‘IJzeren Poort’. Hier is de Samariakloof maar drie meter breed en heb je het meeste het gevoel dat je door een daadwerkelijke kloof loopt.

En die kri-kri?

We zijn zelfs een echt kri-kri tegen gekomen. Dit was alleen op een punt waar veel wandelaars even pauze hielden om wat te eten. De ‘wilde’ geit wist dat heel goed, dus hij liet zich gewoon met stukjes brood voeren. Het was niet helemaal mijn beeld van een bedreigde wilde geit, maar ik heb hem wel gezien!

Wil je meer over Kreta lezen? Kijk dan bij mijn reistips voor Kreta.

Write A Comment