We hadden een lange dag achter de rug toen we aan het einde van de middag in Tumbes aankwamen. Maar alle vermoeidheid verdween meteen toen we spontaan op een feest terechtkwamen!

Tumbes is een typisch doorreis stadje

We waren die ochtend in alle vroegte in een krakkemikkig busje vanuit Cuenca in Ecuador vertrokken. Het bejaarde voertuig leek geen enkele vering te hebben en de achterbank die manlief en ik deelden stond ook nog eens behoorlijk schuin. Uren aan een stuk hobbelden we over de stoffige wegen waar geen eind aan leek te komen…

Toen we eenmaal in Tumbes aankwamen, hadden we eigenlijk nergens zin meer in. We waren doodmoe en voelden ons bont en blauw door de hobbelige reis. Tumbes stelt op zich ook niet zo heel veel voor en voor ons was het niet meer dan een doorreis stadje onderweg naar Túcume en het museum van Sipán.

Maar toen we onze rugzakken in een onooglijke kamer van het Hostal Lourdes hadden gedumpt, moesten we toch eten. Zo stonden we dus niet veel later op het Plaza de Armas van Tumbes, en daar was het feest.

Dansende tieners op het Plaza de Armas

Feest in TumbesVanaf de treden van de Catedral de Tumbes schalde een grote speaker Spaanstalige muziek over het plein, dat vol met vrolijke mensen stond. En midden op het plein voerde een groepje tieners in feestelijke traditionele kleding allerlei ouderwetse dansen op. De sfeer was uitgelaten en gezellig, en alhoewel we geen idee hadden waar het allemaal over ging, klapten we vrolijk mee.

Waren de tieners afgestudeerd? Werd de zomer of het einde van het schooljaar gevierd? Was het een nationale feestdag? We kwamen er niet achter. Maar door de gezelligheid besloten manlief en ik bij het Plaza de Armas op een terras te gaan zitten en daar wat te eten.

Een feestelijk welkom in Peru

Terwijl de tieners onverstoorbaar door dansten, lieten wij onze vermoeide lichamen op de plastic stoeltjes van een eenvoudig eettentje zakken. Het zag er alles behalve bijzonder en sfeervol uit, maar het rook er lekker. En toen ik een cola bestelde kreeg ik geen Coca Cola, maar Inca Kola. Dat is een knalgele, mierzoete frisdrank die in Peru mateloos populair is. Zo populair, dat Coca Cola in Peru geen voet aan de grond kreeg. Daarom hebben ze Inca Kola uiteindelijk maar overgenomen.

Op dat terras, met een simpel rijstgerechtje, chemisch ogende Inca Kola en dansende tieners met de kenmerkende Peruaanse mutsen op hun hoofd druppelde langzaam bij ons binnen dat we in een nieuw land waren aangekomen. We waren In Peru, en we hadden zelden zo’n feestelijk welkom gehad.

Wil je meer over mijn reis door Peru lezen? Kijk dan bij mijn reistips voor Peru.

Write A Comment