Het nationale park van Mafra in Portugal is ideaal voor een fijne wandeling. Je komt er bijna niemand tegen en er zijn prachtige vergezichten. Je kunt er zelfs zomaar oog in oog met een wild zwijn komen te staan.

Tapada de Mafra

Het park, dat ook bekend staat als tapada de Mafra, is bijna 1200 hectare groot. Sinds 1747 werd dit terrein als koninklijk jachtgebied gebruikt, want het ligt vlakbij het paleis van Mafra. Het volledige park is dan ook omzoomd door een kalkstenen muur, want het was niet de bedoeling dat het gepeupel hier ook kwam.

Vandaag de dag kun je hier als gewone sterveling wel komen, mits je een entreekaartje van een paar euro koopt. Je kunt er fietsen, paardrijden en het gebied met een toeristentreintje doorkruisen, maar de meeste gelukzaligheid van rust en natuur ervaar je met een wandeling van 4 tot 8 kilometer.

Wilde dieren

Tapada de MafraHet park was niet voor niets vroeger een jachtgebied, er lopen genoeg wilde dieren rond. Er zijn zwijnen, vossen, egels, konijnen en dassen en je struikelt er bijna over de herten.

We waren ’s ochtends naar het paleis van Mafra geweest en na een uitgebreide picknick in de tuinen van het paleis besloten we om in het park van Mafra de wandelroute van zes kilometer te nemen. Het was warm en ik werd achtervolgd door een zwerm muggen, maar de route was prachtig.

Twee zwijnen op het wandelpad

We hadden al talloze herten gezien, maar andere dieren schitterden door afwezigheid. Totdat we opeens een tiental meter voor ons twee zwijnen over het wandelpad zagen trippelen. Erg uitgebreid konden we ze niet bekijken, want zodra ze ons zagen, doken ze het hoge gras in.

Ik keek enthousiast welke kant ze op waren gegaan, toen ik iets verderop een moederzwijn met een stuk of vier kleine zwijntje zag staan. Zonder erbij na te denken haalde ik mijn camera tevoorschijn en zette de lens op de maximale zoom. Ik moest en zou een foto van dit zwijnengezinnetje maken!

Een boos wild zwijn

Tapada de MafraVoetje voor voetje schreed ik dichterbij. Ik maakte een foto, maar wilde kijken of ik misschien nog een stapje dichterbij kon komen voordat de hele familie verschrikt weg zou rennen. En dat lukte. De zwijnen bleven staan, maar de blik van het moederzwijn sprak boekdelen.

Ze keek me strak aan en met haar woeste blik wist ze onmiskenbaar duidelijk te maken dat als ik nog één stap in de richting van haar kinderen zou zetten, ik een serieus probleem zou hebben. Moest ik nu omdraaien en snel wegrennen of rustig naar het pad teruglopen? Ik koos voor het laatste, en daar kwam ik gelukkig ongeschonden mee weg.

Conclusie: tapada de Mafra is niet alleen een erg mooi park, het is er ook erg spannend.

Write A Comment