In 2001 was ik geen ervaren reiziger. Ik was niets gewend, zeker niet op het gebied van hygiene. Inmiddels ben ik geen onnozel prinsesje meer, maar herinneringen aan mijn eerste Thaise toiletstress blijven vermakelijk.

Brandende zon

Zweetdruppels baanden zich tergend langzaam een weg van mijn schouderbladen naar mijn bilnaad. Het was niet zomaar warm, de hitte lag als en benauwde deken om me heen. De zon brandde op mijn gezicht en mijn shirt zat als vliegpapier tegen mijn rug geplakt.

Ik probeer me, terug in het miezerige en grauwe Nederland, met een pijnlijk verlangen weer te herinneren hoe ik genoot van de hoge temperaturen. En hoe fijn het onbezorgde lage tempo van leven was dat mensen om me heen aannamen omdat de hitte nu eenmaal niets anders toeliet. De uitbundige zonnestralen kleurden alles in vrolijke tinten van hoop, groei en vrijheid en iedere dag weer was er diezelfde overvloedige warmte.

KamphaengphetSukhothai - Thailand

Ik staar naar een ingelijste foto van manlief en mijzelf in het historische park van Kamphaengphet en haal in gedachten terug hoe we in dat park door het stoffige zand sjokten. Met een vleugje medelijden bewonderden we de 13e eeuwse tempels en Boeddhabeelden die ooit het glorieuze Khmer koninkrijk kenmerkten. Ze waren prachtig, indrukwekkend, aangetast door de tijd en nog steeds niet vergeten. Maar na een wekenlange rondreis door Thailand waren ze voor ons niet meer dan een toevoeging aan het lijstje tempels en beelden die we eerder zagen.

Op de foto sta ik naar een uit steen gehouwen olifant te kijken en opeens weet ik weer dat ik op dat moment probeerde te vergeten dat mijn blaas ieder moment met een harde knal kon gaan exploderen. Ik moest zelfs moeite doen om nog rechtop te kunnen staan. De hele dag had ik al gepoogd om me van mijn last te ontdoen. Maar mijn plasorgaan weigerde spontaan dienst bij het zien van de toiletten die ik op mijn route tegenkwam.

Thaise toiletstress

Bij de tempels die we bezochten was er alleen een stinkend gat in de grond, waarbij mijn voorgangers duidelijk niet goed hadden gemikt. Bovendien was er een deur voor het toilet die zoveel scheuren bevatte dat iedere vorm van privacy weggenomen werd. Het ultieme hoogtepunt was een klein hutje  in een dorpje dat we bezochten. Dat hutje, wat zeer begrijpelijk in de bossen op een afstandje van de woonhuizen was gebouwd, werd als gemeenschappelijk toilet gebruikt. Daar was er zelfs geen gat in de grond, de uitwerpselen van alle inwoners van het dorp sierden als trotse trofeeën de modderige vloer.

Als verwende westerling had ik mijn neus voor al die toiletten opgehaald, hopend dat ik op mijn route een betere voorziening tegen zou komen. Het bordje openbare toiletten in het historisch park van Kamphaengphet gaf me de indruk dat de toiletten minstens net zo historisch zouden zijn als de tempels die daar stonden. Toch sleepte ik me met al mijn Thaise toiletstress hoopvol naar een afbrokkelend bakstenen gebouwtje. Ik praatte mezelf moed in, vertelde mezelf dat ik me niet aan moest stellen. Ik kon maar beter naar zo’n aftands toilet gaan, dan dat ik toeliet dat mijn blaas het op een gegeven moment in het openbaar op zou geven.

Allesverzengende stank

Toen ik in het lugubere gebouwtje stond, maakte ik een voorzichtige balans op. Tegels die misschien eens per jaar gedweild werden. Niet erg, ik had schoenen aan. Geen kranen om mijn handen te wassen. Kon ik mee leven, ik had een fles water in mijn rugzak. Een allesverzengende stank. Moest kunnen, ik kon ook gewoon door mijn mond ademen. Het toilet had een deurtje dat ieder moment uit zijn scharnieren kon vallen. Er was geen toiletpapier en de wc-pot was het bekijken niet eens waard.

Vrouwen van de bergstam Lahu - ThailandNiet zeuren, je kan het!’ fluisterde ik mezelf dapper toe. Ik haalde een rol toiletpapier uit mijn rugzak en begon zo kalm mogelijk de smerige wc zitting af te dekken. Ik overtuigde mezelf met de gedachte dat mijn reisgenoten ook naar zo’n wc waren geweest. En aangezien er nog geen doden waren gevallen, kon ik dit ook overleven. Mijn enige andere optie was dat ik grote kans zou lopen dat ik het uiteindelijk in mijn broek zou doen. Dit betekende dat ik tegenover mijn reisgenoten toe zou moeten geven dat ik mezelf te goed vond voor een Thais toilet. Dat nooit. Deze Thaise toiletstress zou ik in stilte ondergaan.

Vergeten voornemens

Het gaat goed, het gaat prima, prentte ik mezelf in terwijl ik mijn laatste voorbereidingen trof. Totdat een beestje dat erg veel overeenkomsten met een kakkerlak had, me over de besmeurde tegels vrolijk tegemoet kwam kruipen. In een seconde vergat ik al mijn goede voornemens en stormde ik naar buiten.

Met een glimlach denk ik terug aan het halfuur dat er op volgde. In stilte lijdend bekeek ik de tempels die ik nog niet had gezien en stapte vervolgens haast trillend op mijn benen de bus in. We reden gelukkig regelrecht naar het hotel dat maar een paar kilometer van het park lag. Maar terwijl de gids vertelde wat we die avond zouden gaan doen, zat ik stiekem te schudden in mijn stoel van ellende.

Kruipend naar de kamer

Eenmaal in de lobby van het Phet hotel aangekomen, trok ik de kamersleutel uit de handen van de receptionist en sprong de lift in, die we zo’n beetje zelf naar de twaalfde verdieping moesten takelen. Bijna kruipend bereikte ik onze kamer. Nadat ik het toilet zorgvuldig op enige vorm van vuil of eventuele aanwezigheid van ongedierte had geïnspecteerd, kon ik mezelf eindelijk van mijn zware last verlossen. En ik moet zeggen, dat heb ik nog nooit met zoveel plezier en opluchting gedaan.

Toen ik me eenmaal van mijn eigen kwellingen had ontdaan, begreep ik plotseling wat boeddhisten met ‘verlichting’ bedoelen. Je bent dan eindelijk vrij van de ellende die je jezelf opgelegd had. Wie had ooit gedacht dat Thaise toiletstress tot zo’n geestelijke verrijking kon leiden?

Op zoek naar verlichting

Ik ben weer in Nederland en zie een grauwgrijze lucht, regenplassen op kleurloze tegels en mensen die ineengedoken en verstopt onder sombere zwarte paraplu’s voorbij lopen. Nog een paar maanden en dan zal de zon ons opnieuw verwarmen en verlossen. Dan kunnen we onze koffers weer pakken om naar een warm en ongedwongen oord te gaan en even een lager levenstempo aan te nemen. Op zoek naar verlichting.

Write A Comment